Η λύπη και η κρίση είναι γένους θηλυκού! Εκλογές, γαρ!

Το ελληνικό δράμα που ζούμε όλοι τις τελευταίες μέρες με τις εκλογές είναι ΜΕΓΑ, σκοτεινό και για πολλούς θα γίνει με τον καιρό ακόμα σκοτεινότερο. Μέσα σε όλο αυτό το ειδυλλιακό σκηνικό η ζωή μας πρέπει να συνεχιστεί με τους ίδιους ρυθμούς, το ίδιο και η δουλειά - που είναι ένα άλλο μεγάλο δράμα λόγω επαγγελματικής αδράνειας και ανέχειας (ένεκα εκλογών!). Παράλληλα, το σπίτι να λειτουργήσει, τα παιδιά να διαβάσουν, να κοιμηθούν, να σηκωθούν για το σχολείο, να «σαπίσουν» στο PlayStation τις ημέρες των εκλογών, που έχουν αργία, και θα κλαψουρίζουν «βαριέμαι, βρες μου φίλους να παίξω» ή θα εξαφανιστούν με τις ώρες για αυτόνομες βόλτες τα μεγαλύτερα.

Το βράδυ ή την ώρα που μπορείς αποκαμωμένη να ηρεμήσεις κάνοντας το απόλυτο τίποτα, αφού η φύση έχει ησυχάσει, τα νεύρα σου γίνονται πάλι κουβάρι, ακούγοντας, θέλοντας και μη, (όλο και κάποιος άντρας θα επιμένει πως πρέπει οπωσδήποτε να τα ακούσει ΟΛΑ) τις ατέλειωτες, ατέρμονες, ανελέητες συζητήσεις επί συζητήσεων στην tv, ποιος φταίει πρώτος, ποιος έκανε ή δεν έκανε τι, ποιος θα την πληρώσει στο τέλος! Μην κουράζεστε, θα σας πω! Εγώ θα την πληρώσω, φυσικά.

 

kmakri-alkionides.jpg

Μέρες εκλογών, μέρες γενικού παραλογισμού! Μόνο μια βόλτα. Αλκυονίδες μέρες Ιανουαρίου στη θάλασσα μπορεί να σε ισορροπήσουν από την όλη τραγελαφικότητα του ελληνικού μήνα εκλογών.

 

Εγώ, η γυναίκα, η μαμά και εργαζόμενη παλαβωμένη, που την πληρώνω πάντα, πριν, τώρα, κάθε μέρα και μετά..... Σκέψη θέλει; Τρία χρόνια τώρα, αλλού πατώ και αλλού βρίσκομαι και μαζί με μένα άλλες τόσες γυναίκες μητέρες και σε δυσκολότερη μοίρα από μένα, που θεωρώ τον εαυτό μου σε πολλά τυχερό και προνομιούχο! Το χαμόγελο έχει φύγει από τα χείλη των περισσότερων γνωστών μου και οι περισσότερες δεν ανήκουν στον ευρύ κοσμικό (άλλοτε) κύκλο, αν και πολλές είναι που υποφέρουν κι αυτές για δικούς τους λόγους. Οι περισσότερες είναι οι γυναίκες στους δρόμους που παρατηρώ, στα διπλανά γραφεία, στα περιοδικά, οι περισσότερες που δουλεύουμε είμαστε οι γυναίκες κατά παράδοση.

Η λύπη, γιατί δε θέλω να πω κατάθλιψη κι εγώ, είναι το κοινό χαρακτηριστικό των περισσότερων, μόνο μερικές βλέπω... στον κόσμο του Σνούπι. Αυτές είναι ή πραγματικά πλούσιες με συνεχή ταξίδια στην αλλοδαπή με λυμένο το θέμα της ζωής τους ή φρεσκοερωτευμένες πιτσιρίκες ή μια άλλη προσφιλή μας (μου) κατηγορία: οι τηλεπαρουσιάστριες των μεσημεριανών εκπομπών (βλ. και πρωινών, κ.λπ.), που ζούσαν και συνεχίζουν να ζουν σε παράλληλο σύμπαν, όχι γιατί έτσι είναι οι δουλειές τους και πουλούν χαρά και όνειρα. Το λέω εκ πείρας, έτσι ήταν πάντα και έτσι θα συνεχίσουν να είναι! Οι Ελληνίδες tv περσόνες είναι ειδική κατηγορία γυναικών στην Ελλάδα! Τις παρατηρώ φευγαλέα στα ραντεβού μου στο γραφείο, αυτές στο γυαλί κι εγώ στο κλουβί. Αρχίζουν τα γλέντια από το πρωί που φέγγει ο Θεός τη μέρα με τρεις στρώσεις make up και βλεφαρίδες, με έτοιμα ρούχα, που έρχονται ανά δεκάδες στο στούντιο και μετά τα φορούν κι αλλού. Ουρλιάζοντας και κακαρίζοντας, στην πορεία κάνουν ανελέητο κοζερί, λέγοντας πως δεν τους αρέσουν και τα κουτσομπολιά, μετά συνεχίζουν με telemarketing σε τάπερ, γόβες, κατσαρόλες, μάσκαρα, ανακατεμένα όλα μαζί με διαγωνισμούς σερβιέτας και πάνα βρακάκι, και έπεται συνέχεια! Βόλτα για καφέ στα βόρεια ή νότια και shopping μέχρι τελικής πτώσης στο Mall, παπαράτσι-αγάπη μου (όχι δεν το θέλουν αυτό, στην τελική) και οι πιο πιτσιρίκες συνεχίζουν ακάθεκτες έως το χάραμα με θέατρο πάντα σε πρεμιέρες, κινέζικο φαγητό σε ρεστοράν φίλου κολλητού και μπουζούκια για τα απαραίτητα ξελαρυγγιάσματα!! Μα πώς αντέχουν;;;;;

 

Βέβαια, πάντα υπάρχουν κι αυτές που βρίσκονται μόνιμα στον... κόσμο του Σνούπι, αυτά μονολογούσα χτες το βράδυ στο δικό μου σκύλο, που - τυχαίο; Τον λένε Σνούπι!

 

Έρχεται η ώρα 7.00 μ.μ. και μόλις που σέρνω τα πόδια μου οδηγώντας από το γραφείο -και ακόμα πιο αργά- και έχω αφήσει πίσω μου καμιά εικοσαριά άλλες κοπέλες που μένουν και μέχρι τις 10.00 μ.μ., ενώ σκέφτομαι το πριν, το τώρα, το μετά, αυτά που πρέπει να γίνουν, αυτά που θα πρέπει να προλάβω για την επόμενη και κυρίως σκέφτομαι τι στο καλό πρέπει να γίνει για να κάνω κάτι παραπάνω, γιατί με τρώει η αβεβαιότητα για το μέλλον της οικογένειάς μου, κι εκεί μάλλον χάνω τις αισθήσεις μου από την κούραση και τις πολλές σκέψεις. Μετά έρχονται οι πεσιμιστικές κρίσεις και οι χρησμοί του καθενός πολιτευτή άσημου και διάσημου στην τηλεόραση, η κατήφεια στο σπίτι, η κατήφεια έξω από το σπίτι και εγώ αναρωτιέμαι κοιτώντας το σκύλο μου (που τον λένε και Σνούπι - τυχαίο;;;;): «Ξέρεις κάποιο μυστικό κωδικό και είσαι κι εσύ στον κόσμο σου;». Αυτά τον ρώταγα χθες το πρωί στις 2:30, διότι, ως γνωστόν, δεν κοιμάμαι και ποτέ, όλο γράφω ή ψάχνω υλικό.
Η απάντηση κρύβεται στο πόσο μια γυναίκα αγαπά τον εαυτό της νομίζω και τι θεωρεί σημαντικό και κατά πόσο φέρει ακέραια την ευθύνη της εικόνας της.

 

kmakri-politiki_ok.jpg

Ακόμα και στο γραφείο, ανάμεσα στα ραντεβού, βλέπεις στην τηλεόραση τους συνήθεις ύποπτους των εκλογών.

 

Τον δικό μου εαυτό, πάντα, ακόμα και πριν κάνω οικογένεια, τον τοποθετούσα μια θέση πριν το τέλος της λίστας. Πρώτα οι γονείς μου, κι ας ήταν μεγαλύτεροι με τόσες εμπειρίες. Πάντα εγώ, ως καλή κόρη, ήθελα να εισχωρήσω στα προβλήματά τους να τους αποφορτίσω στο κλάμα, στη στεναχώρια, ακόμα και στην αρρώστια τους, που ήταν και όλη δική τους και όχι δική μου. Έτσι και τώρα, ως μαμά πρώτα, ως σύζυγος μετά, ως επαγγελματίας και όλα αυτά τρία σε ένα, στις χειρότερες ώρες των τελευταίων χρόνων. Η Έλενα, η γνωστή μου Έλενα μετά από όλους, αν μείνουν χρόνος, όρεξη και ώρα.

 

«Μα τι έκανα τόσο λάθος, πλέον;» αναρωτιέμαι, όταν με ρωτούν συχνά τελευταία «Μα τι έχεις; Γιατί δεν είσαι κεφάτη;».
Απαντώ συνοπτικά, πουλώντας τρέλα, π.χ.: «Δεν είμαι φυσική ξανθιά».
«Δεν έχω πλούσιο άντρα ή πλούσιο μπαμπά».
«Δεν είμαι tv persona, αντίθετα αναδεικνύω πολλές από αυτές, οπότε είμαι ύποπτη για πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».
«Δε διασκεδάζω σε χοροεσπερίδες, μπουζουκλερί και τα συναφή».
«Ένα spa ήθελα να κάνω, στην τελική, και από τις τύψεις επέστρεψα απόγευμα νωρίς στη βάση μου».
«Δεν υπάρχει πλέον budget για shopping, aka ψωνίζω, άρα υπάρχω».
«Δε βλέπω και καμιά φίλη, αδελφή, σοβαρή γυναικεία ύπαρξη μες στη χαρά και το κέφι, όλες ψιλοχαροκαμένες τριγυρνούν».
«Δε θέλω να σπαταλώ το χρόνο μου και τις ώρες μου μακριά από αυτούς που αγαπώ. Μία ώρα μακριά από τα παιδιά ή τον σύντροφό μου είναι μία χαμένη ώρα».

 

Και, το κυριότερο... Μία ώρα χωρίς καμία σκέψη δημιουργίας και ελπίδας πως θα φτιάξεις κάτι μικρό ή μεγάλο, θα βελτιώσεις κάτι άλλο - αυτό συνηγορεί σε μια μελλοντική χαμένη ζωή. Ευχόμαστε τα καλύτερα, φίλες μου.

Οψόμεθα!